Kolcomysz innozębna
Acomys louisae[1] | |||
O. Thomas, 1896[2] | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Infrarząd | |||
Nadrodzina | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
kolcomysz innozębna | ||
Podgatunki | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||
![]() |
Kolcomysz innozębna[5] (Acomys louisae) – gatunek ssaka z podrodziny sztywniaków (Deomyinae) w obrębie rodziny myszowatych (Muridae), występujący na Półwyspie Somalijskim[4][6].
Zasięg występowania
[edytuj | edytuj kod]Kolcomysz innozębna występuje we wschodniej Afryce zamieszkując w zależności od podgatunku[7]:
- A. louisae louisae – południowa Somalia i skrajnie wschodnia Kenia.
- A. louisae umbratus – południowe Dżibuti i północna Somalia.
Taksonomia
[edytuj | edytuj kod]Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1896 roku brytyjski zoolog Oldfield Thomas nadając mu nazwę Acomys louisae[2]. Holotyp pochodził z obszaru 40 mi (64 km) na południe od Berbery, w Somalii[6].
A. louisae został umieszczony w podrodzaju Peracomys i wyodrębniony z grupy gatunkowej A. subspinosus na podstawie cech uzębienia (wśród innych kolcomyszy wyróżnia go nietypowe uzębienie (stąd nazwa)[4]); jego ważność jako gatunku została później potwierdzona szerszymi danymi morfologicznymi. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają dwa podgatunki[7].
Etymologia
[edytuj | edytuj kod]- Acomys: gr. ακη akē „ostry punkt”; μυς mus, μυός muos „mysz”[8].
- louisae: Louise Jane Forbes Lort Phillips z domu Gunnis (1857–1946), żona brytyjskiego łowcy dużych zwierząt Ethelberta Lort Phillipsa[9].
- umbratus: łac. umbratus „zacieniony”, od umbrare „zacienić”[10].
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]Długość ciała (bez ogona) 79–95 mm, długość ogona 86–104 mm, długość ucha 12–15 mm, długość tylnej stopy 16 mm; brak szczegółowych danych dotyczących masy ciała[11].
Biologia
[edytuj | edytuj kod]Kolcomysz innozębna jest spotykana do wysokości 500 m n.p.m. Zamieszkuje podobne tereny co kolcomysz ognista (A. ignitus), kolcomysz sawannowa (A. kempi) i kolcomysz drobna (A. wilsoni): obszary żwirowe wśród suchej sawanny; na północy zasięgu żyje także na terenach trawiastych. Prowadzi naziemny tryb życia, jest owadożerna. Nie wiadomo, czy potrafi przetrwać w zaburzonym środowisku[4].
Populacja
[edytuj | edytuj kod]Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje kolcomysz innozębną za gatunek najmniejszej troski. Nie są znane zagrożenia dla gatunku, jest on szeroko rozpowszechniony i pospolity w sprzyjającym środowisku[4].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Acomys louisae, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ a b O. Thomas. Description of a new Acomys from Somaliland. „The Annals and Magazine of Natural History”. Sixth series. 18, s. 269, 1896. (ang.).
- ↑ O. Thomas. Notes on some spiny mice (Acomys). „The Annals and Magazine of Natural History”. Ninth series. 12, s. 174, 1923. (ang.).
- ↑ a b c d e F. Cassola , Acomys louisae, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2021-3 [dostęp 2021-12-29] (ang.).
- ↑ W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 258. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
- ↑ a b D.E. Wilson & D.M. Reeder (red.): Species: Acomys (Peracomys) louisae. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2020-10-10].
- ↑ a b C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 1: Monotremata to Rodentia. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 440. ISBN 978-84-16728-34-3. (ang.).
- ↑ T.S. Palmer. Index Generum Mammalium: a List of the Genera and Families of Mammals. „North American Fauna”. 23, s. 75, 1904. (ang.).
- ↑ B. Beolens, M. Watkins & M. Grayson: The Eponym Dictionary of Mammals. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2009, s. 247. ISBN 978-0-8018-9304-9. (ang.).
- ↑ umbratus, [w:] The Key to Scientific Names, J.A. Jobling (red.), [w:] Birds of the World, S.M. Billerman et al. (red.), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca [dostęp 2021-12-29] (ang.).
- ↑ Ch. Denys, P. Taylor & K. Aplin. Opisy gatunków Muridae: Ch. Denys, P. Taylor, C. Burgin, K. Aplin, P.-H. Fabre, R. Haslauer, J. Woinarski, B. Breed & J. Menzies: Family Muridae (True Mice and Rats, Gerbils and relatives). W: D.E. Wilson, R.A. Mittermeier & T.E. Lacher (redaktorzy): Handbook of the Mammals of the World. Cz. 7: Rodents II. Barcelona: Lynx Edicions, 2017, s. 601. ISBN 978-84-16728-04-6. (ang.).